Convergerende Werkelijkheden (65)

  1. Beste lezers, dat was even een gepiel na de update van de website. Mijn accounts waren verloren gegaan. Die heb ik net pas kunnen herstellen. Gelukkig is dat goedgekomen. hoofdstuk 65 had ik al als concept klaargezet. En die was ook weg. Dus nu weer een nieuwe poging. Ik ben op dit moment bezig met de afronding van deel 3 van de Drie Vrouwen Cyclus. De epiloog heb ik voorlopig af, en zoals een goede Groekse tragedie betaamt, eindig het met een Exodus. een koorzang waarmee het verhaal wordt afgesloten. Dat is best lastig, omdat je niet alleen moet bedenken wat erin moet, maar het ook nog eens op reis moet zetten. Eigenlijk moet ook het metrum nog kloppen, maar dat zoekt het koor zelf maar uit.

Dit is alweer het 65ste hoofdstuk. Er volgen er nog zes. Ik zit al te verzinnen wat ik daarna zal doen. Misschien dat ik boek 1 van de Cyclus op de auteursblog ga plaatsen. Maar dan wat meer hoofdstukken tegelijk, omdat ik anders tot mijn 1oo ste moet doorleven, en dat lijkt me ook weer niet zo aantrekkelijk. Laat eens horen of jullie dat leuk vinden?

  1. De foto dit keer is ergens van het Gronings Dance Center. Dat is later gesloten, maar in de tijd dat het boek speelt had de moeder van Jannes het afgehuurd voor het verlovingsfeest van Jannes met Sandra. Nadat hij een volledige getuigenis had afgelegd, mocht hij de verloving bijwonen. Naomi loopt hem tegen het lijf en scheld hem de huid vol. Op dit feest ontmoet Luke's nieuwe vriendin Marjolein haar latere partner, Karel. Het feest ontaardt in een erotisch festijn, waar Sandra zich voor schaamt, maar verder iedereen het fantastisch vindt.
  2. In het feuilleton krijgen Noa en Evy te maken met jaloerse vaders, en moeten Margriet en Julia de voorlopig figuurlijke klappen opvangen. Ze doen hun beklag bij Iris thuis, waar Jacqui als hoofdbewoonster opvang aan biedt. Tot volgende keer weer, Rob

Hoofdstuk 65 Huiselijke Twisten

Zaterdag doen we boodschappen en gaan nog even shoppen in Wageningen. We pakken even een terrasje. Die middag belt Margriet. Ze vraagt of het uitkomt als ze zondagochtend samen met Julia even langskomt.
‘Prima, maar Wanda en Ramon zijn er niet dit weekend.’
‘Dat is misschien maar beter ook,’ klinkt het omineus.
We vragen ons af wat er gebeurd kan zijn en vrezen het ergste. Die nacht slapen we slecht.

Om elf uur bellen Margriet en Julia aan. Ik stel Iris en Jacqui aan Julia voor.
‘Jongens ik wilde jullie niet ongerust maken,’ begint Margriet, ‘maar we willen wel even wat doorspreken. Noa kwam zo vreselijk enthousiast thuis, dat mijn man gelijk doorhad dat er iets gebeurd moest zijn. Hij ging doorvragen en Noa ging heel uitbundig vertellen dat ze nog nooit zo gelukkig was geweest. Mark is niet de meest flexibele persoon en die begon gelijk stennis te maken. Volgens hem had Noa nog twee jaar met seks moeten wachten tot ze genomen zou worden door een knappe jongeman van twintig. We kregen een hele scene, waarin ik zei dat hij zelf toch ook wel kon zien hoe gelukkig ze was, en hem verweet het geluk van zijn dochter in de weg te staan. Noa sloot zich op in haar kamer en wil haar vader niet eens meer zien. Het is ijzig stil in huis bij ons.’
‘Bij ons was het nog een graadje erger. Evy kwam vreselijk gelukkig thuis, maar dat was snel voorbij. Toen jullie weg waren begon John al. Hij had er echt de pest in dat Evy wat aan seks geroken had. Hij vond dat het voorrecht van een vader om zijn dochter weg te geven. In zijn wereldbeeld geven meisjes zich over aan een man. Die horen niet voor hun eigen plezier en geluk op te komen. Ouderwetse sukkel. Het idee dat een vader kan bepalen met wie zijn dochter gelukkig kan worden. Ik heb hem naar zijn hoofd geslingerd dat hij zelf geen benul heeft hoe hij een vrouw gelukkig moet maken. Evy praat niet meer tegen hem. Ze kijkt finaal langs hem heen, als hij iets probeert te zeggen. Ik heb zelfs gedreigd hem te verlaten als hij bij zijn bekrompen denkbeelden blijft.’
‘Oh, wat vreselijk,’ zegt Iris, ‘dat jullie nu de klappen op moeten vangen.’
‘Dat zijn we wel gewend,’ antwoordt Margriet. ‘Niet letterlijk hoor. Ze trekken uiteindelijk wel bij. Ze zijn vaak van kinds af aan opgevoed met het idee dat een man een vrouw moet veroveren. En sommige vrouwen willen dat ook, veroverd worden. Maar wij willen niet langer ondergeschikt zijn. Wij werken zelf, hebben ons eigen inkomen, onze eigen vriendinnen en komen voor onze rechten op.’
‘Ja, eigenlijk ben ik het wel met jullie eens,’ zegt Jacqui. ‘Maar het valt ook niet mee te aanvaarden dat twee meiden met één jongen gelukkig kunnen worden, al hoeft dat niet voor altijd te zijn. Ze hebben elkaar plechtig beloofd nog heel lang met elkaar voort te gaan.’
‘Ja, dat speelt natuurlijk ook nog,’ antwoordt Julia. ‘Maar zolang ze gelukkig zijn mag je dat toch niet afkappen.’
‘Bedoelde je dat toen je zei dat jullie er nog over zouden praten, maar dat je misschien wel met Margriet mee zou komen?’ vraag ik.
‘Ja, ik had al een vermoeden dat dit zou komen. John was altijd ziekelijk beschermend ten opzichte van Evy. Dat werkte heel verstikkend. Ze kwam niet voor niets zo vaak bij Noa. Daar voelde ze zich wat vrijer. Toen ze terugkwam van het logeren zag ik al dat ze gegroeid was. Een stuk zelfbewuster.’
‘Ze vond zichzelf maar mager, voelde zich inferieur aan Noa, en schaamde zich dat ze nog geen borstjes had,’ zegt Jacqui. ‘Ik heb haar verteld dat het goed kwam met haar en dat ze een prachtige jonge meid zou worden. Ramon kwam die keer hand in hand met haar teruglopen. Dat heeft haar veel goed gedaan.’
‘Ja, dat had ik in de gaten,’ zegt Margriet. ‘Dat vond ik geweldig zoals je dat deed. Je zag direct het resultaat. En dat ze gelijk weer met Noa knuffelde, omdat ze ook veel om haar gaf. Had je dat ook gezegd?’
‘Ja, omdat Noa op dat moment veel belangrijker voor haar was dan Ramon. Maar dingen veranderen als mensen groeien, en nu zijn ze geweldig met elkaar. Geen jaloezie of concurrentie. Gewoon liefde onder elkaar. Je weet nooit hoelang dat standhoudt, maar een goede basis bepaalt je verdere levenshouding.’
‘Wat heb jij een mensenkennis, meid. Ik bewonder je daarom.’
‘Hoe verwachten jullie dat het verdergaat,’ vraag ik Margriet en Julia.
‘Ik verwacht dat ze gewoon bijtrekken en eieren voor hun geld gaan kiezen. Noa kan vreselijk koppig zijn, als zij vindt dat haar onrecht wordt aangedaan. Dan raakt Mark zijn dochter helemaal kwijt. Dat zal hij niet willen.’
‘John is een stijfkop. Hij is gek op zijn dochter. Ik verwacht dat hij met hangende pootjes terugkomt en zijn verontschuldigingen aanbiedt aan Evy. Ik hoop dat hij zijn handen thuis houdt, maar ik ben in geval van nood bereid de uiterste consequentie te trekken en bij hem weg te gaan. Iemand die zijn eigen belang boven dat van zijn gezin stelt hoef ik niet langer.’
‘Heb je opvang achter de hand, Julia?’ vraagt Jacqui bezorgd.
‘Misschien kan ik even bij mijn ouders terecht of bij mijn zus.’
‘Je kunt altijd hier terecht hoor,’ zegt Jacqui vol overtuiging.
‘Dank je wel. Kan je dat zelf beslissen?’
‘Ja, hoor. Ik ben sinds kort de hoofdbewoonster hier.’
‘Als je liever wat verder weg gaat, zou je ook bij ons in Rotterdam terecht kunnen,’ zeg ik toe.

Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Convergerende Werkelijkheden (65)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (10,11,12)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (7,8,9)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (4,5, 6)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (2 + 3)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (1)