Convergerende Werkelijkheden (60)

  1. Beste lezers, ik wil het dit keer eens hebben over de truckersprotesten. Daar komen soms de interessantste motieven naar voren. Zoals de verwaarlozing van de zorg, de groeiende armoede bij de oplopende prijzen, de problemen voor de jongeren om ook maar enige huisvesting te vinden etc. Het vreemde is dat veel van die mensen naar ultra-rechts neigen. Dat is alleen te verklaren vanuit gevoelsmatige standpunten: degene die het hardst scheld op het kabinet, zal wel gelijk hebben. Een meer rationele analyse zou aantonen dat vooral het neo-liberalisme van de VVD verantwoordelijk is voor die problemen en juist de linkse partijen zich altijd verzet hebben tegen de bezuinigingen en de vermarkting van de zorg en de huisvesting. Maar er is blijkbaar zo'n grote aversie tegen links ontstaan dat niemand die conclusie wil trekken. Ik plaats daarvan hijsen de protesterenden Rutte weer op het zadel, en wordt de VVD niet afgerekend op het onmenselijk geklooi met de toeslagen.
  2. De foto deze keer toont restaurant en kanscentrum De Kluft, in de Weerribben.
  3. In boek 5 van de serie Tegenwoordig Testament, genaamd Ontwikkelingen en Huwelijken, huren Annie en Naomi daar een kano, voor een sensuele kanotocht. Voor Naomi is het een hernieuwing van hun vriendschap, die ontstaan is toen Annie haar toestond weer van Joris te gaan houden, om nog een beetje geluk uit het verleden te kunnen bewaren.
  4. In het feuilleton werpt Jacqui zich in dit hoofdstuk op als coach voor de jonkies op het gebied van gevoelens en seks. Daarin wint ze het vertoeven van Noa's moeder Margriet. Veel leesplezier. Tot volgende keer weer, Rob
Hoofdstuk 60 Zo Vader, Zo Zoon

Margriet slaapt in het bed van Wanda’s zus. Gerda is die nacht bij Wanda in bed gekropen. Noa en Evy slapen op een luchtbed naast Margriet.
De meisjes spelen stilletjes met elkaar. Het duurt heel lang, maar uiteindelijk komt eerst Noa en dan Evy klaar, waarbij Evy een gilletje niet kan onderdrukken. Maar daar let niemand op. Ze geven elkaar een slaapkusje en slaan hun armen om elkaar heen.

Vroeg in de ochtend komt Gerda hen roepen voor het ontbijt.
Daarna stappen ze bij Coolhaven op de Metro naar Ambachtsland. Ik sta hen met Jacqui op te wachten. Thuis trekken ze even hun badkleding aan en daarna wandelt de hele groep naar het strandje aan de Zevenhuizerplas.
De kinderen gaan direct het water in en Wanda, Margriet en Jacqui gaan mee.
Ze spelen en ravotten in het water.
Iris en ik gaan even liggen zonnen en Anouk komt aan de andere kant naast me liggen. Ze komen even in mijn armen en zoenen elkaar dan over me heen.
‘Gatver,’ roept Anouk als de meisjes hun natte haren boven ons uitwringen.
Op de andere mat gaan de meisjes op dezelfde manier als wij rond Ramon liggen.
Ze slaan hun armen om hem heen en beginnen hem te knuffelen.
Wanda, Jacqui en Margriet komen ook het water uit.
‘Kijk, zo vader zo zoon,’ zegt Margriet bij wijze van grap.
Ramon begint te kleuren en roept snel:
‘Het is niet wat u denkt hoor.’
‘Wat zou ik dan moeten denken?’ vraagt Margriet.
‘Eh, dat we verkering hebben of zoiets.’
‘Dat hebben mensen meestal met zijn tweeën. Maar het laat je niet onberoerd, zie ik.’
Ramon kijkt naar zijn zwemboek, waar zijn lid duidelijk zichtbaar is.
Noa en Evy zien het ook en schrikken een beetje.
‘We gaven hem, alleen maar een kusje op zijn wang,’ zegt Noa.
‘Dan moet Ramon wel veel om jullie geven, dat dat zo’n effect heeft.’
Nu beginnen de meisjes te blozen.
Ze lopen snel weer naar de waterkant. Jacqui loopt even mee.
‘Wat leuk dat jullie begonnen te blozen. Maar je hoeft je helemaal niet te schamen voor je gevoelens hoor. Het hoort er gewoon bij. Het is toch heerlijk die ontluikende lustgevoelens. Later wordt het meer normaal, maar misschien ook nooit meer zo intens als die eerste keren.’
‘Maar ik schrok,’ begint Noa. ‘Ik wist helemaal niet dat hij stijf was.’
‘Dat effect hebben half-blote vrouwenlijven op mannen. Maar dat is vooral leuk hoor.’
‘Ik schaamde me dood, en dat nog wel voor de ogen van Noa’s moeder.’
‘Nou, die maakte er nu niet direct een drama van.’
‘Denk je?’
‘Als ze boos of gechoqueerd was geweest, had ze gedaan alsof ze niets had gezien. Dat ze er over begon, betekent dat ze ermee om kan gaan.’

Om één uur gaan we met zijn allen naar de Strandgaper om te lunchen. Willem begint over het gevaar van de zonnestralen op de menselijke huid, en Sofie antwoordt dat zo’n bruin kleurtje toch prachtig is.
‘Sommige mensen hebben dat van nature. Veel mensen vinden dat juist weer niets, zo’n donkere huidskleur, maar ik vind dat juist prachtig.’
‘En vaak hebben die meiden dan van die mooie grote borsten,’ zeg ik om wat reacties uit te lokken.
‘Ik zou maar uitkijken,’ zegt Iris onderkoeld
‘Je bent een smeerlap, Jacob,’ zegt Jacqui natuurlijk.
‘En een overjarige seksist,’ komt Wanda ook los.
‘Ja, die vind ik ook best mooi,’ komt Sofie me te hulp.
‘Ja, zo’n borstlapje gaat er best in,’ reageert Henk. ‘Ik heb eigenlijk spijt dat ik dat niet besteld heb.’
‘Ik heb ze liever rare,’ zegt Marcel.
‘Dan moet je zo’n overjarige Engelse nudiste hebben,’ valt Jacqui van haar geloof.
‘Jongens, laten we het netjes houden. We hebben gasten en er zitten kinderen bij,’ waarschuwt Jurgen schijnheilig. ‘Als we willen dat ze nog eens terugkomen, moeten we ons wel een beetje gedragen.’
‘Ik ben thuis ook best wat gewend hoor. Als mijn broer en schoonzus op visite zijn, vliegen de schunnigheden soms door de lucht. Ik beschouw dit vooral als een teken dat iedereen zich op zijn gemak voelt.’
‘Die zullen we onthouden,’ kondigt Wanda dreigend aan.

Na de lunch gaan we nog even terug naar het strandje. Dit keer gaan de ouderen even het water in. De meiden sleuren Ramon mee, maar springen dan ook bij Willem en mij op ons rug. We helpen ze op onze schouders, waarna ze omlaag duiken. Daarna hebben ze moeite om hun bovenstukje weer op de goede plek te krijgen.
We laten ons wat opdrogen en gaan weer op huis aan.
Nadat iedereen zich omgekleed heeft, nemen Iris, Jacqui, Margriet, Noa en Evy afscheid.
‘Ik wil iedereen bedanken. Ik heb heel erg genoten door jullie allemaal,’ zegt Margriet
‘Ja, het was geweldig,’ roept Evy
‘Dank je wel, voor de uitnodiging Ramon. Kom je snel eens terug bij ons.’
‘Als alles goed gaat zijn we volgend weekend weer in Wageningen,’ zegt Wanda. ‘Misschien zien we elkaar dan wel weer.’
‘Ja, je komt toch wel, Jacob?’ Jacqui slaat haar armen om me heen. ‘Ik kan je niet missen hoor, pappie.’
‘Tuurlijk, meissie, ik wil jou en Iris ook niet missen hoor.’
Ik neem Iris in mijn armen en we zoenen langdurig.
Ik neem afscheid van de meisjes en hun moeder:
‘Ik vond het heel gezellig dat je er was, Margriet. Het zal best ongewoon voor je geweest zijn, maar ik vond dat je je prima opstelde. Ik ben blij je te hebben leren kennen. En ik vind die meiden twee schatten.’
‘Zo dat hoorden we eens even,’ reageert Noa.
‘Maar wij vonden jou, en Wanda ook erg leuk hoor,’ vult Evy aan. ‘Ik hoop jullie het weekend weer te zien.

Twitter Facebook LinkedIn Volgen


Convergerende Werkelijkheden (60)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (10,11,12)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (7,8,9)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (4,5, 6)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (2 + 3)

Oude Wonden, Nieuwe Grenzen (1)